Nederlandse Esperanto-Jongeren

Ervaringen

( Ĉi tiu teksto ankoraŭ ne estas tradukita al Esperanto,
ĝi montriĝos en: nederlands )

Iedereen heeft Esperanto om een bepaalde reden geleerd, en gebruikt het vervolgens weer op zijn of haar manier. Het leek ons leuk om wat mensen aan het woord te laten die Esperanto gebruiken om zo een idee te krijgen van de ervaringen van verschillende mensen met Esperanto.

( Ĉi tiu teksto ankoraŭ ne estas tradukita al Esperanto,
ĝi montriĝos en: nederlands )

“Waarom hebben ze geen taal bedacht die maakt dat je niet al die talen hoeft te leren?”

Iets in die trant vroeg ik mijn moeder toen ik 14 was. Ik had het gehad met alle talen op school, niet alleen omdat ze zo moeilijk waren, maar ook omdat ik wist dat, al sprak ik vloeiend Frans, Duits, Engels en Nederlands, ik nog met heel veel mensen niet kon praten. Maar bij m’n moeder ging er gelukkig een lichtje aan. Ze had ooit over zo’n taal gehoord en het duurde niet lang voordat ze er informatie over had gevonden op internet. Een week later zat ik op de trein naar mijn eerste Esperantobijeenkomst in Middelburg.

Al begreep ik de taal zonder enige moeite -mede doordat ik Spaans kan- het duurde aardig lang voordat ik het ook goed kon spreken. Buiten de (studie)weekenden om gebruikte ik het bijna nooit, maar daar kwam verandering in toen een vriend vertelde dat het ‘t beste is je een week in het Esperanto onder te dompelen. En zo geschiede, een maand later zat ik op de trein naar Slowakije richting een “AG-week”, om oud-en-nieuw te vieren met andere Esperantojongeren.

Al die culturen, zo veel verschillende mensen, de muziek, het land, de uitstapjes, ze maakten de week onvergetelijk. Nog tijdens de week zat ik in het internetcafeetje te checken wanneer ik wéér naar een Esperantobijeenkomst zou kunnen gaan. Terwijl ik in het begin Esperanto vooral zag als een ideaal, namelijk dat iedereen in de wereld op gelijke voet met elkaar zou kunnen praten, zie ik het tegenwoordig hoofdzakelijk als manier om levendige leeftijdsgenoten uit allerlei landen te ontmoeten.

Het ideaal blijft wel altijd één van de redenen die ik klasgenoten noem om ze over Esperanto te enthousiasmeren, maar argumenten als gratis naar het Roskilde festival of een taal zonder uitzonderingen doen het beter.

( Ĉi tiu teksto ankoraŭ ne estas tradukita al Esperanto,
ĝi montriĝos en: nederlands )

-Ik ben samen met een vriendin begonnen met Esperanto leren omdat we het een sympathiek idee vonden en we beide erg van reizen houden. We zijn op cursus gegaan in Groningen waar we met een leuke groep mensen ons het Esperanto meester hebben gemaakt. Het aller-leukste vond ik mijn eerste Esperanto bijeenkomst in Duitsland waar ik erachter kwam dat Esperanto niet alleen een leuk idee is maar het ook echt werkt. Ook sprak het internationale karakter van de bijeenkomst me erg aan. Ik heb in die week met Chinezen, Vietnamezen, Canadezen, Brazilianen, en mensen uit heel Europa (van Finland tot Italië en van Frankrijk tot aan Hongarije) gesproken. Sinds die tijd ben ik redelijk “verslaafd” geraakt aan Esperanto en de leuke mensen die naar dit soort bijeenkomsten komen. Op de eerste bijeenkomsten vond ik het nog wel eng om Esperanto te spreken omdat ik niet zo zeker was van mijn beheersing van de taal maar over het algemeen waren mensen vrij behulpzaam. Ze zeggen wel eens dat Esperanto pas zou werken als iedereen het zou spreken maar voor mij is dat niet waar. Voor mij als individu is er door het leren van Esperanto een hele internationale wereld voor me opengegaan die ik niet graag zou willen missen.

( Ĉi tiu teksto ankoraŭ ne estas tradukita al Esperanto,
ĝi montriĝos en: nederlands )

- Al als kind vond ik het niet leuk dat ik een andere taal nodig had om met andere mensen te kunnen communiceren. Op school kregen we voor het eerst Engels en dat zette mij aan na te denken over effectievere communicatie-methoden. Voordat ik Esperanto ging leren had ik er al twee keer kort van gehoord. Beide keren in negatieve zin, dat het mislukt zou zijn enzo. Ik heb eens wat over Interlingua gelezen en ik merkte dat ik dat best aardig kon lezen, maar ik kon geen leermiddelen vinden, dus dat heb ik niet geleerd. Later zag ik weer iets van Esperanto, en ik besloot dat ik die negatieve dingen maar eens na
moest trekken. Ze bleken volledig ongegrond; de taal is echt heel bijzonder, het werkt en het is doeltreffender dan ieder die het niet geleerd heeft zich maar voor kan stellen. In het begin is het lastig dat je op het oordeel van anderen moet vertrouwen, maar het wordt veel mooier als je het zelf ervaart.
Na een maand Esperanto leren in de vrije tijd die ik tussen de lessen door wist te regelen zat ik al in chatboxen en chatte ik met plezierin het Esperanto, en na een jaar sprak ik de taal al vloeiend zonder woorden na te hoeven zoeken. Nu spreek ik het al 4 jaar, en ik heb begrepen dat het moeilijk is om een andere taal te leren in zo'n tijdvak, en zeker niet zo goed als ik nu Esperanto spreek.
Nu spreek ik niet alleen met succes Esperanto, maar in verschillende mate ook 7 andere talen. Het was echt de moeite waard! En nu wat je waarschijnlijk meer interesseert: ik heb heel veel mensen met Esperanto ontmoet, mensen die ik niet zonder Esperanto zou leren kennen. En het is voor mij vele malen verrijkender om met deze mensen vrienden te zijn dan ik ooit eerder in het Nederlands ervaren heb. Dat kan er ook mee te maken hebben dat ik autistisch ben, maar hoe dan ook is het een prestatie waar ik trots op ben!

( Ĉi tiu teksto ankoraŭ ne estas tradukita al Esperanto,
ĝi montriĝos en: nederlands )

- Terwijl ik leerde blindtypen maakte ik kennis met het Esperanto zoals het werkelijk is. Ik had er al wel eens van gehoord, maar men had mij verteld dat het helaas een mislukt project was. Verder had ik me er ook niet echt in verdiept, aangezien ik sowieso niet van talen hield.
Tot op een dag deze typcursus me vertelde dat dit allemaal anders was. Dit programma was namelijk gemaakt door iemand die Esperanto sprak, en het zat vol met teksten over deze taal. Dag in dag uit was ik dus teksten aan het overtypen over het fenomeen Esperanto, en langzamerhand werd ik eigenlijk steeds meer klaargestoomd tot Esperantist.
Na een tijdje was ik echter uitgetypt, ik had de cursus niet meer nodig. Ik besloot de vrijgekomen tijd te gebruiken om Esperanto te leren. Het idee was tenslotte hartstikke sympathiek, en als ik alle sites mocht geloven zou het me alleen maar voordeel opleveren. Zo begon ik op lernu.net, en ging ik 3 maanden later al naar mijn eerste bijeenkomst toe.
Op deze bijeenkomst móest ik opeens Esperanto gaan gebruiken: anders begrepen ze me niet. Dat was wel even wennen! In het begin stotterde ik er wat woordjes uit, maar na de eerste week merkte ik dat ik al hele gesprekken had. Toen ik na twee weken Esperanto praten en oefenen weer thuiskwam begreep ik ook opeens alle boeken die ik wel had, maar eerst in geheimtaal geschreven leken te zijn.
Vervolgens had ik de smaak te pakken: ik ging van de ene bijeenkomst naar de andere. Overal ontmoette ik weer nieuwe mensen, en kwam ik oude bekenden weer tegen. Op dat moment werd Esperanto eigenlijk een noodzakelijk onderdeel van mijn leven. Hoe zou ik namelijk nog met al mijn vrienden kunnen communiceren zonder Esperanto? Er zat niets anders op dan de waarheid te accepteren: van dat Esperanto kom ik nooit meer af!

www.esperanto-jongeren.nl > Esperanto > Spertoj